روز غمگینی بود. خاکستری. به جز جلسه تراپی امروزم کار مفیدی نکردم. حتی کار جالبی هم نکردم. در حالی که 24 عدد قشنگیه. میخوام راس ساعت 23:50 دقیقه شمع فوت کنم. اون دقیقا لحظه ایه که بدنیا اومدم. شاید امسال سال خوبی بود نه؟
+ امسال یکی از دوستای صمیمیم رو از دست دادم ( فوت شد) امروز بیشتر از همه دلم برای اون تنگ شده از بین همه رفته ها این یکی هیچ جوره جبران نمیشه...
+ مرسی که اینقدر سگ جونی عزیزم، خوب دووم میاری. امیدوارم امسال برات بهتر باشه، تولدت مبارک من 24 ساله!
از پست قبلی تا الان اتفاق های زیادی افتاده بالاخره تونستم بپذیرم که کسی که عاشقش بودم رفته ازدواج کرده و حتی تونستم قبول کنم که اسم کارش خیانت بوده بدون اینکه عذاب وجدان بگیرم که نه نبوده. درواقع هنوز هم نبودن این آدم برام آسون نشده ولی خب الان یادگرفتم که بدون اون هم زندگی کنم و جلوبرم تا ببینم آینده چی برام تدارک دیده. ولی باورکنید سخته حتی از لحاظ فیزیولوژیک هم بخوایم بررسی کنیم من یک منبع عظیم تامین دوپامین و سرتونین رو از دست دادم که تقریبا برای سال های خیلی طولانی داشته من رو تامین میکرده و خب از دست دادنش مثل ترک هروئین میمونه.
دو سه روز دیگه کنکور ارشد دارم برخلاف کنکور کارشناسی این سری تلاش کردم. یعنی از صفر ساعت درسی که پارسال میخوندم روزهایی تو تابستون امسال بود که شیش ساعت درس میخوندم و خوشحال بودم. شب هایی رو بیدار بودم و سعی کردم برای چیزی که میخوام تلاش کنم.اما آزمون ندادم. این ازمون ندادنه چون وقتی ازمون میاد جلوم حالم بد میشه و هیچ جوره نمیتونم توانایی خودم رو تو آزمون دادن قبول کنم و دو هفتس که دچار فروپاشی شدم. سعی کردم با سریال دیدن حالم رو بهتر کنم و درکنارش مرور هم بکنم اما احساس بشدت تلخی دارم احساس اینکه قراره ازمون رو خراب کنم و نمیتونم خودم رو باور کنم.
نمیدونم چرا ؟ آدم کم هوشی نیستم. فکر نمیکنم که باشم اما با این حال عملکردم در سالهای اخیر طوری بوده که انگار اصلا چیزی به اسم بهره هوشی ندارم. سخت کوشی هم که از ابتدا درمن شکل گرفته نبود برای همین.... نمیدونم. حال و روز کثافطی دارم و ناامید به اینده ام...
پلن بی قراره چی باشه؟ چطور ماهانه 50 میلیون دربیارم درحالی که چهارماه برای یادگیری یک مهارت وقت بذارم؟ نمیدونم...
نمیتونم رو حمایت خانواده تو این زمینه ام حساب کنم. اگه تحصیلی بود احتمالا حمایت میکردن اما من صرفا اصرار دارم برم تهران زندگی کنم چون توی شهرمون زندگی کردن حالم رو بد میکنه و باعث میشه بخوام زار بزنم
نباید به شهرمون اینطوری نگاه کنم. ارشد خوندن برام مهمه نمیخوام مثل کارشناسی حرومش کنم. من واقعا درس خوندن رو دوست دارم و از یادگیری و حل مسئله لذت میبرم اصلا برای همین مهندس شدم. ارزوهای بزرگی دارم و فقط کافیه که تلاشم رو بیشتر کنم.
فقط میدونی همیشه انگار دست دست میکنم و باعث میشم کاری که باید انجامش بدم دیر میشه. انگار پوستم کنده میشه تا بعضی کارهارو انجام بدم و این از اون چیزهاییه که باید با تراپیستم مطرح کنم.
پیش تراپیست رفتن و اقدام کردن برای درمان اظرابم از طریق دارو درمانی اونم تنهایی شجاعانه ترین تصمیمی بود که گرفتم. حالا یک سال اخیر رو واقعا با حال خوبی سپری کردم و نمیتونم بذارم دوباره به اون کثافت قبل دچار بشم حتی اگه خونه هم بمونم یک راهی پیدا میکنم... فقط باید یادبگیرم که به بها دهند نه به بهانه...
از صبح به آینه اتاق گیر دادم . مدت هاست که به جای گیر دادن به شکل دماغم و انحنای صورتم مستقیم به چشم هام نگاه میکنم. امروز از خودم پرسیدم قصه تو چیه؟
و سکوت شد. واقعا قصه ی من چی بود؟ من از کجا شروع شدم؟ از دفتر رییس کانون پرورش فکری تو دوازده سالگی که بغض داشت خفم میکرد یا از قبولی تو آزمون تیزهوشان که ورق رو توی پنج ماه برگردوند. از اون روزی که توی حیاط پشتی راهنمایی م دستش رو گذاشتن روی دستم و گفت درستش میکنم و یا از تلفن های شیش ماه به شیش ماه. قصه من از کجا عوض شد؟ از مریضی بابا و دردی که تا هشت سال بعدش کلمه نشد. استیصال و درمودگی برای اینکه هیچ کاری از من برنمیومد و باید تماشا میکردم و نمیتونستم. اونجایی که سال کنکور روز تولدم مامان یواشکی اومد کنارم و خیلی سریع انگار که از کلمه ای که بیرون میاد وحشت داره جویده جویده گفت دکترها گفتن خوب نمیشه. کمی اروم تر شده اما همینه که هست و بی توجه به اواری که روی سرم فرو ریخت من رو رها کرد. از اون تولد مسخره تا کافه سنگسر و هق هق هایی که اصلا نمیفهمیدم برای چیه. از کنکوری که آخرش ختم شد به مهندسی مکانیک بهشتی. از آخرای ترم سه و اون اتفاق که اگرچه وحشتناک بود اما ته دلم میدونستم قراره سکوی پرتابم بشه. از جنگل های پشت دانشگاه تا برف بازی تو محوطه دانشگاه و از ته دل خندیدن. از تجربه زندگی توی شهری که همه عمر انتظارش رو کشیده بودم و براش آماده شده بودم.
و از بهت افتخار میکنم های این تابستون که نمیدونم تهش به کجا ختم میشه. به رفتن؟ به موندن؟ یا به آغاز قصه ای که کل این یکسال توی خواب و بیداری آرزوش رو داشتم.
همه این ها قصه من بودن و قصه ی من نبودن. دوست دارم پنج سال دیگه بیام بگم. قصه من از شهریور بیست و یک سالگی شروع شد. از اون اتاق و صدایی که درعین ترسیده بودن مصمم بود برای اینکه مثل همیشه شرایط رو تغییر بده. قصه من از فردا شروع میشه.
بهش فکر کنین. قصه شما از کجا شروع شده؟
همین چند ثانیه پیش کیفم را زیر و رو کردم و دوتا عکس چاپ شده دست جمعی یافتم و زدم زیر گریه. این روزها متوجه شدم لحظاتی که عمیقا احساس میکنیم که ناامید مطلق هستیم فقط می توانند یک شوخی برای اتفاقات اینده باشند. دوست دارم به خود نا امید شش ماه پیشم بگویم عزیز دلم همه چیز شوخیست صبر کن تا ناامیدی واقعی را احساس کنی. آن وقت متوجه میشوی همه ی نگرانی های الانت یک لطیفه محسوب میشوند.
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قَدَر ای دل که توانی بکوش
لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست
نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش
اخر هفته رو خونه خاله اینا بودم. خاله یک گلخونه محشر توی راهروشون داره. دخترخالم تعریف میکرد که یک گلی بین این گل ها بوده که فقط برگ داشته و امیدی به گل دادنش نبوده . خالم اما تسلیم نمیشه و سه سال مداوم بهش آب میده و نوازشش میکنه تا به بار بشینه. و این روزها دوباره گل میده و گل هاش محشره. امید و یاد گرفتم..
اینا همش نشونس نه؟
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش میدارم
به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون میدهد از رخسارم
پرده مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم
پاسبان حرم دل شدهام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم
منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک همه قند و شکر میبارم
دیده بخت به افسانه او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم
چون تو را در گذر ای یار نمییارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم
دوش میگفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم
هرچقدر بیشتر تلاش میکنم که دوستت نداشته باشم بیشتر شکست میخورم و این وسط تو غمگین ترم میکنی . مسئله اینجاست که خیلی سال پیش دقیقا همینجا بودیم فقط جایمان عوض شده است.
فکر نکنم بتوانم تحمل کنم که دانشگاها همینطوری بسته بماند امروز برایم یک پست از کانال خبری ات فرستادی که خوابگاه های بهشتی از 14 فروردین باز میشود. به شیراز رفته ای و استوری هایت را با حسرت نگاه میکنم . انگار که سفر رفتن با تو آرزوییست که هرگز براورده نمیشود.
کاش لااقل میتوانستیم دوست بمانیم . بهمن ماه من هنوز دلگیر و دلخور بودم و فقط میخواستم نروی که به زمین و زمان چنگ میزدم و فریاد میکشیدم
آدمها معتقدند که باید رها کنم و بروم بروم یک جای دور و من رها کردنت را بلد نیستم نبودنت را تاب نمی آورم و بدتر از همه اینها آنجاییست که تو میتوانی و تاب میآوری و به سادگی عبور میکنی و قلب من هربار دوباره از نو تکه باره میشود.
کاش همان وقتی که گفتیم کمی فاصله بگیریم من سکوت میکردم و دور میشدم و آن روز به جای اینکه عین یک آدم بگویم دلم تنگ شده است روی این احساس فقدان که تو دلت برایم تنگ نشده است تمرکز نمیکردم و شروع به جیغ زدن نمیکردم که اخرین مقاومتت هم در هم نشکند ولی کاش میفهمیدی یک سال و نیم سکوت و تکرار زخمی که مرهم نمیگرفت از جانب تو خیلی جلوتر مرا درهم شکسته بود.
در روز حال من دو قسمت دارد : وقتی رنج ها و شکستگی هایم را بخاطر می آورم و وقتی دلتنگم و حاضرم برای بودنت به هرچیزی چنگ بزنم اما در نهایت شکسته ام و راستش را بخواهی دروغ میگویم که حالم بهتر شده است فقط به آن عادت کرده ام.
سه ماه اخیر همه رو کلافه کردم کلمه ای جز تو از فکرم نگذشته و حرفی جز تو ندارم که بزنم نمیدونم حالت چطوره و چی تو سرت میگذره و داری با زندگیت چیکار میکنی ولی کاش میتونستم ازت قول بگیرم که یه روزی یه جایی همدیگه رو ببینیم.
چند روز پیش بلاکت کردم. نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم و بهت پیام ندم و تو خیلی بی تفاوت جواب میدادی انگار که دختر همسایه پیام داده بهت و خوب بلدی ظاهرتو حفظ کنی و بی رحم باشی، بلاکت کردم که عصبانی بشی و بلاکم کنی ولی نکردی انگار که میخواستی بگی ببین حتی ارزش نداره دکمه بلاک رو فشار بدم.
روزی ده بار کم میارم کشومو وا میکنم و با ته مونده اعتقاداتی که دارم به میخک خشک شده ی توی کشو که تو حرم امام رضا کادوش گرفتم نگاه میکنم ، همه امیدم رو به گلبرگ های خشک میخک گره زدم. هرچقدرم بخوام منطقی باشم اتفاقای جادویی گرفتن اون گل یه نشونه بزرگه نشونه ی چی اما نمیدونم. ولی مگه ایمان همین نیست که با وجود تاریک بودن مسیر و ترسیدن محکم قدم برداری؟
جمعه یواشکی استوری اینستاگرامت رو دیدم که از کنکور دکنرات گفته بودی یادم اورد چقدر خیال بافته بودم که وقتی داری دفاع میکنی نگات میکنم و تو دلم قربون چشای مخملیت میرم احتمالا صاد همراهت میاد این منو بیشتر داغون میکنه میدونی؟ کاش میدونستی.
چقدر بزرگ شدی که دکتراتو بگیری کاش تا اخر جلسه سر امتحان نشسته باشی و تهران قبول بشی ولی بیشتر از همه اینا
کاش اگه دل کندی ازم بتونم ازت دل بکنم و تا اخر عمر تو همه آدمهای دنیا دنبال تو نگردم.
کاش یه نشونه ای باشه. من اصلا صبور نیستم کاش یه روزی بخوای سر صحبت رو باهام باز کنی.
